Ձվով սենդվիչներ և մեկուսացում. հանտավիրուսային կարանտինի առօրյան ԱՄՆ-ում
Ձվով սենդվիչներ և մեկուսացում. հանտավիրուսային կարանտինի առօրյան ԱՄՆ-ում Ջեյք Ռոզմարինը չորեքշաբթի առավոտյան ձվով սենդվիչ էր պատրաստում նախաճաշի համար՝ օգտագործելով բժշկական հաստատության աշխատակիցների տրամադրած թվարկված ճաշացանկից պատվիրված մթերքները: 29-ամյա տղամարդը և ևս 15 ուղևորներ առաջիկա 40 օրերն այստեղ՝ Օմահայում, են անցկացնելու կարանտինում: Նա նախատեսում էր արդեն Բոստոնում լինել իր փեսացուի հետ՝ 35-օրյա ճամփորդությունից հետո, որը նրանց տարել էր Երկրի ամենամեկուսի վայրերից մի քանիսը: Սակայն հանտավիրուսը խլեց նավի երեք ուղևորների կյանքը և միջազգային աղմուկ առաջացրեց՝ թե ինչպես և ուր վերադարձնել մյուսներին: Կարանտինի մի քանի շաբաթվա մենակության մասին խոսելով ԲԲՍ-ի հետ չորեքշաբթի օրը՝ Ռոզմարինն ասաց, որ արդեն հարմարվում է նոր առօրյային, որտեղ «այնքան էլ շատ գործ չկա»: «Պաշտպանիչ հագուստով» բուժքույրը օրական երկու անգամ թակում է նրա դուռը՝ հիշեցնելու ջերմությունը չափելու և արդյունքը հայտնելու մասին: Մինչ այժմ ցուցանիշը նորմալ է: Սնունդ և այլ պարագաներ բերող անձնակազմն էլ նմանատիպ պաշտպանիչ հագուստով է՝ ոչ հազմատ, բայց բարձրորակ դիմակով, վահանով ու համապատասխան հանդերձանքով: Երբ երեքշաբթի օրը սենյակ մտան արյուն վերցնելու համար, նրանք ավելի լուրջ պաշտպանություն էին կրում: «Եվ սենյակների միջև պետք է հանեն այդ ամենը ու նորից հագնեն նորը»,— պատմեց նա: Չորեքշաբթի առավոտյան դեռ չէր ստացել երեկվա անալիզների պատասխանները: Կարանտինն ավելի հարմարավետ դարձնելու համար Ռոզմարինը պատվիրում է անհրաժեշտ պարագաներ: «Այսօր ու վաղը սպասում եմ փաթեթների, հուսով եմ՝ սենյակը մի քիչ տուն դարձնելու հնարավորություն կունենամ»,— ասաց նա՝ նշելով, որ պատվիրել է ներքնակի ծածկույթ, նոր բարձեր ու այլ հարմարություններ: Փաթեթների մի մասը ինքն է պատվիրել, մյուսները՝ սիրելիներն են ուղարկել: «Կարծես թե շատ բաներից գլուխս պտտվում է, չգիտեմ էլ՝ ինչ խնդրեմ: Բայց երեկ առաջին փաթեթը գունազարդման գիրք էր… մեծերի համար նախատեսվածներից մեկը՝ ոգեշնչող մտքերով»,— պատմեց նա: Ցավոք, գունանյութերի հավաքածուն դեռ չի հասել, բայց հույս ունի այսօր ստանալու: Այդ ընթացքում նա կանոնավոր կապ է պահում փեսացուի և ընտանիքի հետ, ինչպես նաև հաղորդագրություններ է ուղարկում Օմահայում կարանտինում գտնվող մյուս ուղևորներին: Ռոզմարինը և ևս 14 ամերիկացի ուղևորներ երկուշաբթի առավոտյան ժամանել են Նեբրասկայի համալսարանի բժշկական կենտրոնի ազգային կարանտինային բաժինը՝ ԱՄՆ-ի միակ դաշնային ֆինանսավորմամբ գործող նման հաստատությունը: Մեկ այլ ամերիկացի ուղևոր՝ բժիշկ Սթիվեն Կորնֆելդը, ով նավի վրա օգնել էր բժշկական իրավիճակին, դրական արդյունք է ցույց տվել և մեկուսացված է Օմահայի մոտակա բիոկոնտեյնմենթ բաժնում: Երկու այլ ամերիկացի ուղևորներ տեղափոխվել են Ատլանտայի Էմորի համալսարան: Ռոզմարինի սենյակում կա հեռախոս, վարժությունների հեծանիվ, մահճակալ, պահարաններ, բաղնիք, աթոռներ, գրասեղան և հեռուստացույց: Ուղևորները երեկոյան պատվիրում են հաջորդ օրվա սնունդը ճաշացանկից: Օրինակ՝ երեքշաբթի նա ընտրել էր թիվ 9-ը (ձվածեղ), թիվ 18-ը (բեկոն), թիվ 19-ը (անգլիական մաֆին), թիվ 107-ը (սովորական տաք սուրճ) և թիվ 124-ը (վանիլային նուշով կաթ): Լուսանկարիչ և բովանդակություն ստեղծող Ռոզմարինը նավի վրա համաճարակի առաջին օրերից սկսել է սոցցանցերում գրառումներ անել: Առաջին գրառումները շատ հուզական էին՝ վախի հետքով: Սակայն Օմահա ժամանելուց հետո նրա գրառումներն ու տրամադրությունը շատ ավելի հանգիստ են դարձել: «Կարծես դեռ չի հասունացել ինձ համար»,— ասաց նա: «Հիմա ավել
ի լավ վիճակում եմ, բայց նավի վրա ամեն օր մտածում էի, որ պիտի արթնանամ ու հասկանամ, որ դա մղձավանջ էր, բայց դա իրականություն էր»: Իր փորձը կիսելը օգնում է պահպանել մտավոր առողջությունը: «Իմ ամբողջ կյանքը սոցցանցերում է, եթե չեմ կարող բովանդակություն ստեղծել՝ չգիտեմ՝ ինչ անեմ ինձ հետ»,— ասաց նա ԲԲՍ-ին: «Եվ երևում է՝ մարդիկ շատ են հետաքրքրված տեղի ունեցողով… Ես պատմելու եմ, թե ինչ եմ ապրում, և չեմ խոչընդոտի դրան»: Պատասխանները տարբեր են եղել՝ ատելությունից մինչև անհավատություն, սեր և աջակցություն: «Կան մարդիկ, որ ուղղակի ատելություն են ուզում ցույց տալ, բայց այն ոչ մի փաստով չի հիմնավորվում: Իսկ դավադրության տեսություններ հորինողներին ոչ ոք չի կարող համոզել»: Նա նշեց, որ որոշ քննադատներ հետո փոխել են իրենց վերաբերմունքը: «Նրանք, ովքեր սկզբում ասում էին, թե ես էգոիստ եմ՝ նավից իջնել ուզելով և չհասկանալով իրավիճակը, հետո շատ սեր ու աջակցություն են ցույց տվել»: Նավի վրա այդ քննադատությունները հատկապես դժվար էին, երբ ամեն ինչ անորոշ էր: «Հենց այդ անկեղծ սերն ու աջակցությունն էր, որ օգնեց ինձ անցնել այդ յոթ օրերը»: Ռոզմարինն ու մյուսները նավի կապիտանից հանտավիրուսի դեպքի մասին տեղեկացել էին իջնելուց մոտ 24 ժամ առաջ՝ սալոնում կայացած հանդիպման ժամանակ: Այդ պահից ի վեր նա գրեթե չէր լքել իր խցիկը: Ուղևորները մնացել էին նավի վրա՝ «ծանր հիվանդ» մարդկանց հետ, մինչ նավը փնտրում էր նավահանգիստ, որը կընդուներ իրենց: Դա «շատ դժվար, անհարմար ու վախեցնող» իրավիճակ էր: Նավից իջնելը դարձավ «շրջադարձային պահ»: «Հույզերի ալիք էր… արցունքներով»,— ասաց նա: «Զգացվում էր, որ մեզ «փրկում» են»: Հիմա, բացի սենյակը հարմարեցնելուց, նա պատրաստվում է սկսել գրել: «Սա այնպիսի բան չէ, որ ուզում եմ մոռանալ, որովհետև մի օր անպայման կպատմեմ իմ երեխաներին»,— եզրափակեց Ջեյք Ռոզմարինը:
Թարգմանվել է ԱԲ-ի միջոցով։
