Ինչպե՞ս էր սենյակում, երբ կրակոցները հնչեցին լրագրողների ընթրիքի ժամանակ
Ինչպե՞ս էր սենյակում, երբ կրակոցները հնչեցին լրագրողների ընթրիքի ժամանակ Ես նոր էի դրել դանակն ու պատառաքաղը, երբ գրեթե չնկատեցի առջևից՝ Վաշինգտոնի Հիլթոնի պարահրապարակի գլխավոր մուտքի կողմից եկող պայթյունավտանգ ձայները։ Մի պահ ականջս սուրացրի։ Մի քանի վայրկյան անց մտքովս անցավ՝ սա կիսաավտոմատ զենքի այդ խուլ, ծանր թրթռոցն է։ Որպես կույր մարդ՝ ես առաջին հերթին կենտրոնանում եմ ձայների վրա, և լսեցի ապակու ջարդվելու ձայնը։ Այնուհետև զգացի, որ գործընկերոջս՝ Դանիելի գլուխը մի պահ շոշափեց ինձ, և հասկացա՝ նա գետնին է նետվում։ Ես էլ հետևեցի նրան։ Այժմ ես ծնկների վրա էի՝ սեղանի ծածկոցի տակ, և գրեթե համոզված՝ ահա ևս մեկ շաբաթավերջի երեկո, ևս մեկ նախագահական միջոցառում, ևս մեկ անգամ՝ կրակոցների մեջ։ Ես եղել էի Բաթլերում, Փենսիլվանիա, 2024 թվականի հուլիսին, երբ նախագահը մազի չափով փրկվեց մահից։ Այն ժամանակ ամենուրեք լսվում էր ճիչեր և վազող մարդկանց աղմուկ։ Այս անգամ ամեն ինչ այլ էր։ Մի քանի վայրկյանում մենք արդեն սեղանի տակ էինք։ Մեկ այլ գործընկեր պատմեց, որ կրակոցների ժամանակ տեսել էր, թե ինչպես տասնյակ մարդիկ վազում են դահլիճ՝ միջանցքից ներս։ Հինգ-տասը րոպե մենք մնացինք սեղանի տակ՝ բոլորս սպասելով, թե արդյոք զինված անձը նույնպես ներս է վազել և պատրաստվում է կրակել երկու ու կես հազար հյուրերի վրա, ովքեր հավաքվել էին այս ընթրիքին։ Մեկ գործընկերուհի պատմեց, որ տեսել էր, թե ինչպես է Սեկրետ ծառայությունը բեմի վրա շտապով հեռացնում նախագահ Թրամփին, Առաջին տիկին Մելանիա Թրամփին և փոխնախագահ Джей Դի Վենսին։ Այլ գործակալներ՝ սաղավարտներով և գնդակակայուն բաճկոններով, զենքերը ուղղած դեպի ամբոխը, ուշադիր հետևում էին՝ չկա՞ արդյոք այլ սպառնալիք։ Ընթրիքից անմիջապես առաջ ես փոքրիկ սենյակում տեսել էի Առողջապահութ
յան նախարար Ռոբերտ Քենեդի կրտսերին։ Հարցրել էի՝ սպասում է՞ր միջոցառմանը, նա պատասխանել էր, որ քաղցած է և ուզում է արագ սկսել։ Նա նստած էր ինձանից ոչ հեռու՝ մի քանի սեղան հետևում։ Իսկ մոտ 30 մետր հետևում՝ գլխավոր մուտքի կողմից, ՖԲՌ-ի տնօրեն Քաշ Փաթելը գետնին էր պառկած մեզ հետ միասին՝ պաշտպանելով իր ընկերուհուն, մինչդեռ Սեկրետ ծառայության մեկ գործակալ վազում էր դահլիճով՝ օգնության հասնելու։ Անմիջապես մտքումս ծագեցին հարցերը՝ ի՞նչ էր տեղի ունեցել, ինչո՞ւ, և այս դեպքում հատկապես՝ ինչպե՞ս։ Ինչպե՞ս էր կարող զինված անձը կրկին այդքան մոտենալ նախագահին։ Բոլոր ճանապարհները Հիլթոնի շուրջը ժամեր առաջ փակված էին ոստիկանության կողմից։ Բայց ինքը՝ վայրի անվտանգությունը, այնքան էլ խիստ չէր։ Դռան մոտ կանգնած տղամարդը իմ տոմսին միայն հեռվից՝ մոտ վեց ոտնաչափ հեռավորությունից էր նայել։ Մենք վերելակով իջանք պարահրապարակ, մեկ գործակալը ինձ ստուգեց մետաղորսիչով, բայց հատուկ ուշադրություն չդարձրեց վերարկուս գրպանում գտնվող իրերի պատճառով հնչած ազդանշաններին։ Չխնդրեցին դատարկել գրպաններս։ Կարճ ասած՝ անվտանգությունը նման էր սովորական Սպիտակ տան լրագրողների ընթրիքի՝ առանց գործող նախագահի մասնակցության։ Կրակոցից հետո մեզ պահեցին դահլիճում, և մենք հուսահատ փորձում էինք բռնել բջջային կապ՝ հեռարձակում անելու և ավելի շատ տեղեկություններ իմանալու համար։ Փորձում էի չմտածել այն մասին, թե որքան մեծ էր այն, ինչ այդ պահին տեղի էր ունեցել։ Բայց այնուամենայնիվ, աչքերիս մեջ այդ ծանոթ կծումն էր գալիս՝ երբ միտքդ սկսում է շրջել այն, ինչ կարող էր լինել։ Եվ թե քանի՞ անգամ պետք է անցնես նման բաների միջով այս երկրում, մինչև քո բախտը վերջանա։
Թարգմանվել է ԱԲ-ի միջոցով։
